Stukkie 17: Het paradijs na de uitdrijving van de mensen

HET PARADIJS NA DE UITDRIJVING VAN DE MENSEN

Het is een begin, zullen we maar zeggen. Illegaal verblijf wordt eindelijk strafbaar gesteld. Waar we naartoe moeten – het ligt voor de hand – is dat verblijf in het algemeen een misdrijf wordt.

Ga maar na: waarom? Eigenlijk. Waarom doet u het, verblijven? Is er een reden, een doel?

Nee. Toch?

Dat dachten we al. U bent zinloos, en dat weet u best. Weg met u! Weg! Ver weg. Als u hier niet nodig bent, dan kunt u net zo goed ergens anders niet nodig zijn.

Maar zingend, de recensies van de laatste weken

De oogst van de laatste weken:

• Prachtige recensie op Cobra.be, door Paul Demets. “Ik vind Mark Boog een van de belangrijkste dichters van deze tijd, omdat hij zelfbevraging en existentiële kwesties in een erg persoonlijk, voor elke mens herkenbaar discours vol twijfels en bedachtzaamheid weet te gieten. En omdat hij de humor niet schuwt.”
• En een hele mooie op De Contrabas, door Bouke Vlierhuis. “Deze nieuwe bundel is, om het maar even kort samen te vatten, heel erg goed.”
• De Biblionrecensie, door T. van Deel. “Boog is als dichter niet onderschat, maar hij mag gerust tot de allerbeste en productiefste dichters van nu worden gerekend. Hij heeft zijn eigen dichterlijke toon gevonden en in deze bundel meesterlijk uitgewerkt.”
• Luuk Gruwez in De Standaard, over het gedicht De dichters. “Er zit veel mysterie in deze verzen, voornamelijk doordat in het ongewisse wordt gelaten welk tuig van de richel de dichters in zijn macht heeft.”
• Uiterst merkwaardige bespreking in de Poëziekrant (niet online), door Hedwig Speliers. Inclusief korte cursus enjambementgebruik. “Ik zie wat ik zie: de versregels zijn echt, de verdeling in strofen is echt.”
• Ricco van Nierop op de Recensent: “Maar zingend is een welkome aanvulling op het al rijke oeuvre van Mark Boog. Dankzij de liefde voor het leven, die tussen de ironische en donkere regels door te lezen is. Dankzij de relativering en zelfspot van de dichter zelf.”
• En Albert Hogeweij, op Literair Nederland, met een goede tip: “Laat deze bundel niet ongelezen!”

Stukkie 16: Ik was koning, dan was jij koningin

IK WAS KONING, DAN WAS JIJ KONINGIN

Jarenlang haalde ik mijn schouders op als de monarchie ter discussie werd gesteld.

Ach, zei ik in zo’n geval, natuurlijk is zo’n koningshuis onzinnig, en achterhaald, en misschien zelfs kwalijk. Natuurlijk is het een vorm van infantiliteit, met verkleedpartijtjes, en vrolijke slingers, en snoepjes, en hele ernstige gezichtjes die zeggen: ik was koning, dan was jij koningin. Jullie zijn de arme onderdaantjes, die ontzettend blij zijn om ons te zien, daarom zwaaien jullie heel hard met plastic vlaggetjes.

Stukkie 15: De onvergeeflijke fout van de koningin

DE ONVERGEEFLIJKE FOUT VAN DE KONINGIN

Koningin Beatrix heeft een onvergeeflijke fout gemaakt door af te treden in een oneven jaar.

Vanwege de troonswisseling zijn de eerste straten in de buurt alweer met oranje vlaggetjes en slingers versierd. Net als vorig jaar, toen om het EK voetbal. Meer straten zullen ongetwijfeld volgen. En in 2014 staat het WK op het programma.

Een diepe treurnis overvalt me als ik zo’n straat inkijk, ik weet niet precies waarom. Versierde straten zijn ook altijd leeg: er loopt nooit iemand doorheen en door de ramen zijn louter lege kamers te zien.

1996

Mijn allereerste ‘echte’ publicatie: vier gedichten in De Gids van februari 1996. Drie ervan (de vierde vind ik bij nader inzien minder geslaagd) zijn meer dan 17 jaar later verschenen op de nieuwe website Het Moment. Alleen het eerste gedicht, Ongedaan, haalde uiteindelijk mijn debuutbundel. De andere twee zijn voor de ongelukkigen die het bewuste nummer van De Gids oversloegen nu voor het eerst te lezen.

Stukkie 14: Noord-Korea, the movie

NOORD-KOREA, THE MOVIE

Het vermoeden bestond natuurlijk al, maar de laatste tijd wordt het steeds duidelijker: Noord-Korea is verzonnen, gemaakt en in de markt gezet door Disney of door Pixar. Volledig computergeanimeerd.

Er zijn komische hoofdrollen voor de koddige nieuwslezeres en de onooglijke president.

De nieuwslezeres, ingesproken door een voor de gelegenheid extra woedende Donald Duck, draagt liefst een roze kimono die erg aan een verschoten kamerjas doet denken. Door de opwinding houdt ze zich geregeld een meter boven haar stoel op, terwijl het speeksel in het rond spat.

Stukkie 13: Het blijft niet onopgemerkt

HET BLIJFT NIET ONOPGEMERKT

Stel: u heeft uw mobiele telefoon thuis laten liggen, of de batterij is op – u hoorde zojuist het treurige melodietje dat zegt: het wordt me te veel, ik schakel mezelf uit, adieu, tot in betere tijden.

Stel dat u bovendien nergens hebt ingecheckt met uw persoonlijke OV-chipkaart. U bevindt zich niet in een winkelcentrum met camerabewaking en u rijdt evenmin in een auto met leesbare kentekenplaten voor- en achterop.

U loopt gewoon zomaar ergens op straat, of zelfs, o huiver, in een bos of op het strand.