Ik rammel met mijn lichtkever
in het jampotje. Ik houd
het donker over; waarna
ik voorgoed dezelfde word.
uit: Hans Faverey – Zijden kettingen
Herlezen, liever gezegd. Deze strofe was in het vorige millennium, toen beeldschermen nog redding behoefden, lange tijd de screensaver van mijn computer. Vlijmscherp portret van, denk ik toch, elke dichter.
