Mij, schaap, overkomt niets dan wat de herder wil,
wat het gras wil, de lucht,
wat de dam en de groene overkant.
En ik tors mijn wol mee of het verlies van wol,
en ik kijk vol overgave uit mijn
vochtige ogen. Ik ben gelukkig met wat ik heb.
De tijd verstrijkt als gras, door mij,
en elk verzet is hol. De bomen ruisen zinneloos.
Ik las het gedicht in de bijlage van NRC.. het vrat zich een weg bij mij naar binnen en vond mijn woordeloos beleven.. mijn zinnenloze machteloosheid over dit leven.. mijn afzetten tegen de herders die mij in de kiem hebben weten te smoren.. ik moet gelukkig zijn met wat ik heb.. anders heb ik niets meer.. mijn tijd verstrijkt als gras.. door mij.. Dank je wel Mark voor deze prachtige zwarte hemel boven een grijze zee.. althans.. dat is het beeld wat het mij gaf..
Ik las dit gedicht op een zuiltje langs de Geul tijdens een herfstwandeling in Zuid Limburg. Een onverwachte traktatie! De mooiste zin vind ik: “De tijd verstrijkt als gras, door mij”. Ik leef soms alsof ik constant een trein moet halen en die ik steeds weer mis. En dan zo’n zin over schaap-tijd. Echt goed.