Voor Hillary Clinton, Frank de Boer en anderen

Antonius door zijn god verlaten

Als je plotseling te middernacht hoort
dat een ongeziene stoet voorbijgaat
met verrukkelijke muziek en met geluid van stemmen –
dan moet je niet het lot, dat je nu in de steek laat, en je werken
die mislukten, de plannen voor je leven,
die alle dwaling bleken, nutteloos bejammeren.
Als iemand die sinds lang bereid is, als een moedig man,
moet je de stad Alexandrië groeten, die nu van je weggaat.
Vóór alles: maak je geen illusies, zeg niet dat het
een droom was, dat je gehoor je heeft misleid;
aanvaard niet zulke ijdele verwachtingen.
Als iemand die sinds lang bereid is, als een moedig man,
zo als het jou past, wie zo’n stad waardig was,
moet je rustig naar het raam toe lopen
en luisteren met ontroering, maar niet met
het smeken en het klagen van de laffen,
naar de klanken als een laatst genieten,
de verrukkelijke instrumenten van de geheime stoet,
en groet haar dan, de stad Alexandrië die je verliest.

(K.P. Kavafis, uit: Verzamelde gedichten / vertaling G.H. Blanken)

Dit is een bruikbaar gedicht. Bij elk nieuwsbericht over een politicus die een verkiezingsnederlaag leidt, een CEO die af moet treden of een voetbaltrainer die wordt ontslagen, komt het in me op. En zomaar, bij de teleurstellingen van alledag, het verlies van kleine en grote zaken dat ons af en toe overvalt: steeds dit gedicht. ‘En groet haar dan, de stad Alexandrië die je verliest,’ mompel ik in zulke gevallen. Dezer dagen is het een advies aan mensen als Hillary Clinton en Frank de Boer.

Lees verder

vuur

vuurOp zaterdag 22 oktober werd ‘vuur‘ gepresenteerd. 16 gedichten (een reeks die ‘Het engelendeel van de weg’ heet), foto’s van René Bakker, en het boek zelf, van de bibliofiele uitgeverij Atalanta Pers, is ook nog eens zoiets als een kunstwerk. Klik hier voor een gedicht uit het boek.

Leuke wereld

LEUKE WERELD

Dit is geen leuke wereld meer. Dat blijkt uit alles, klein (de smalende reacties op bijvoorbeeld Sylvana Simons, wat je verder ook van haar politieke ambities en inzichten mag vinden) tot groot (het gebrek, het verbijsterend algemene gebrek, aan empathie ten opzichte van vluchtelingen, vreemdelingen, andersgekleurden, andersdenkenden – van ‘anderen’ kortom).

De hardheid is onthutsend.

Ik ben net oud genoeg om de uitzichtloze jaren tachtig bewust te hebben meegemaakt, en dus ook de hoopvolle jaren negentig. Jaren die, denk ik wel eens, ver genoeg van de verschrikkingen van de eerste helft van de twintigste eeuw liggen om niet onder de schaduw ervan gebukt te gaan, maar dichtbij genoeg om het besef levend te houden dat we, wat we ook doen, in elk geval niet in dezelfde fouten mogen vervallen.

Kennelijk is het inmiddels lang genoeg geleden. Nu kan alles opnieuw beginnen. Lees verder

Stukkie 28: ‘Artsen zijn vooral mannen, verpleegkundigen vrouwen’

‘ARTSEN ZIJN VOORAL MANNEN, VERPLEEGKUNDIGEN VROUWEN’

De Personagebank is een interessant project van enkele studenten Nederlandse letterkunde aan de Universiteit Utrecht. Belangrijke eigenschappen van personages in Nederlandstalige romans worden geteld: geslacht, herkomst, beroep, leeftijd.

Een van de conclusies op de website valt me in het bijzonder op, omdat die betrekking zou kunnen hebben op een van mijn eigen romans. Het gaat om deze zin: ‘De werkvloer in de fictieve ziekenhuizen is exemplarisch: artsen zijn vooral mannen, verpleegkundigen vrouwen.

En in werkelijke ziekenhuizen dan? Lees verder

Klassieke muziek (10) – Het Ramones-trauma

Het is veertig jaar geleden dat de eerste lp van de Ramones verscheen. Dat herinner ik me niet. Het volgende wel.

Aan de eerste keer dat ik de Ramones zag optreden heb ik een klein trauma overgehouden. 8 juni 1988, Paradiso, Amsterdam. Ik was zeventien. Misschien een jaar eerder had ik van een vriend een paar cassettebandjes gekregen. Het was niets minder dan een openbaring geweest. Vooral het live-album It’s Alive draaide ik vrijwel dagelijks. Mijn zoektocht naar échte muziek – een barre tocht langs Toppopuitzendingen, schoolfeesten waarop uitsluitend disco werd gedraaid en klasgenoten die me Duran Duran, Spandau Ballet, U2 of The Simple Minds aanraadden – had eindelijk iets opgeleverd. Lees verder

Stukkie 27: Gedrag

GEDRAG

Mensen die, om twee over acht ’s ochtends, van alle kanten aan komen rennen naar de bushalte, waar net een bus stopt, die mengeling van verbetenheid en schrik, mooi is dat.

Wat erna komt is ook niet mis. Er zijn twee mogelijkheden. De buschauffeur wacht geduldig tot ook de laatste, hijgend en (net gewassen, schone kleren) al een beetje zwetend, veilig en wel binnen is. Je ziet de verbaasde glimlach doorbreken op de gezichten. De chauffeur wordt bedankt, iedereen straalt, het geloof in het goede van de mens is weer heel even hersteld. Dit wordt een mooie dag.

Of, zoals vandaag, de buschauffeur is zo chagrijnig als een kreupel paard, sluit de deuren en rijdt weg. Lees verder

Stukkie 26: Doei lieverdje van de inhoud

GESUGGEREERD GEDICHT

Op mijn telefoon, zoals op de meeste, staat de functie ‘Voorspellende tekst’ aan. Als ik begin te typen, verschijnen er drie woorden boven het toetsenbord: wat ik eventueel zou kunnen bedoelen te gaan schrijven.

Wat, dacht ik, als ik de suggesties nu eens consequent volg? Ik typ een letter, kies een van de drie woorden die worden aangeraden, kies uit de drie woorden daarna er weer één, enzovoort. Tot ik een fatsoenlijke zin heb, een zo lang mogelijke. Ik stop pas als er niets bruikbaars meer komt.

Herhaling van dit procedé met elke letter van het alfabet leverde het onderstaande gedicht op. Fraai werk, al zeg ik het, eh, zelf.

GEDICHT

Aantal personen die in de toekomst niet zo goed als ik een beetje op de hoogte blijven.
Brand verwoest de laatste tijd veel plezier.
Cadeaus voor de late uurtjes in de buurt van het weekend.
Doei lieverdje van de inhoud. Lees verder