Stukkie 6: 50 + 13

50 + 13

50Plus haalt 13 zetels in de peilingen. (50 plus 13, dat is 63, ben ik dan geneigd te denken, maar zo erg is het niet.)

De resultaten van volgende week zijn inmiddels ook al uitgelekt: GroenLinks krijgt een absolute meerderheid, de VVD verdwijnt uit de kamer en de PVV stunt door op een gelijk zetelaantal te blijven.

De week daarna: de VVD wint 87 zetels, de PvdA verliest er 33 en een nieuwe groepering waar tot dan toe nooit iemand van had gehoord stormt het parlement binnen en wordt virtueel de grootste oppositiepartij – de vijfendertigjarigen, de strandjutters, de verdedigers van de belangen van eencelligen, de Partij Tegen het Weer, zoiets.

Wij Nederlanders zijn een hysterisch volkje. Je kunt het zien aan onze reactie op een overwinning van het nationale voetbalelftal. We verven het hele land oranje, hullen ons in de vreemdste uitdossingen, doen een paar woonboten schipbreuk lijden: we vieren feest.

Het is in die vorm weliswaar een redelijk onschuldige hysterie, en vanuit het buitenland kijkt men toegeeflijk glimlachend toe, maar het is een symptoom van een aandoening die ook ernstigere gevolgen heeft.

We worden er bijvoorbeeld ontzettend oppervlakkig van. Door de snelheid waarmee we van mening naar mening springen, door de redeloze woede die zich plotseling van ons meester kan maken (of juist het ongebreidelde enthousiasme) blijft er nauwelijks tijd over om na te denken, laat staan om naar een ander te luisteren en diens argumenten in overweging te nemen.

Toen we nog tolerant waren, waren we extreem tolerant. Zonder er verder veel over na te denken: zo waren we nu eenmaal, dat wist iedereen. Van zoiets ingewikkeld als een principe was gelukkig geen sprake. En nu we niet meer tolerant zijn, zijn we hysterisch íntolerant, zonder enige gêne.

Van pro- naar anti-Europees? Van kunstminnend naar -hatend? Van gastvrij naar ingekeerd? Geen probleem. Morgen kan het weer andersom zijn. Dat er bij de heftige bewegingen van links naar rechts en terug nogal wat meubilair sneuvelt, dat is jammer, maar er is niets aan te doen.

Het verklaart tevens de opkomst van de zogenaamde one-issuepartijen: er is een partij voor de dieren, er is er een voor de ouderen, voor de arbeid, noem maar op. Eén specifiek onderwerp is niet alleen belangrijk: nee, het is het belangrijkste, het énige. Met bloeddoorlopen ogen en het schuim rond de mond hebben we het alleen nog maar daarover.

Tot het volgende zich aandient.

Advertenties

Een Reactie op “Stukkie 6: 50 + 13

  1. Tja, die one-issuepartijen. Afgezien van de dieren (tot het moment waarop die ook stemrecht krijgen); eigenlijk een democratisch feestje, “Want ieder moet z’n eigen parochie verdedigen”, zei de kapelaan tegen een smakelijk koorknaapje. Maar, eventjes serieus, herinner je nog de Tegenpartij van Koot en Bie? Die was op een haartje na levensvatbaar geworden.
    We zullen het moeten doen met de grootste gemene deler, qua moyenne!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s