Stukkie 10: Wie denkt er ooit aan sporters zonder dopingverleden?

WIE DENKT ER OOIT AAN SPORTERS ZONDER DOPINGVERLEDEN?

In deze tijd van dopingbekentenissen wordt één groep vergeten.

Die bekentenissen zelf: ach, het is nu eenmaal niet anders, die moeten we doorstaan, zoals de mis op zondagochtend of een blokuur economie. Er wordt wat gesnotterd, wat deemoedig naar de grond gekeken, er worden wat collega’s bijgelapt en wat diepgevoelde excuses gemaakt aan publiek, sponsors en (vooral) kinderen.

Want wat er ook gebeurt, het raakt de kinderen altijd het hardst. De arme schapen dachten in zo’n mooie wereld te leven, zo’n rechtvaardige, eerlijke wereld, met gelijke kansen en open vizieren, maar al die tijd speelde iedereen vals, en nu weten die kinderen dat en je zult zien: nu gaan ze zelf ook vals spelen en koekjes stelen en leugens vertellen en klasgenootjes pesten. Dat deden ze daarvoor nooit.

Die bekentenissen dus, die zitten we wel uit, en met de zondaars komt het ook goed, die redden zich best, dat is ze tenslotte altijd heel goed afgegaan.

Maar denkt er ooit iemand aan de beroepssporters zónder dopingverleden? Hoe moet het met hen? Onvermijdelijk komt het moment van hun grote interview, en wat dan?

Er is op primetime zendtijd ingeruimd, de interviewer met het allerernstigste gezicht en de meeste bezorgdheid in zijn stem is ingehuurd, plechtige aankondigingen worden ingestudeerd, krantenkoppen voorbereid, de eerste, voorzichtige vraag wordt gesteld… en er volgt niets dan een ongemakkelijke stilte.

Wat kunnen ze anders? Moeten ze een dopingverleden verzinnen? Dan krijg je dat weer, over een jaar of tien: sporters die, tegen de tranen vechtend, bekennen dat ze in het verleden vals bekend hebben.

Iedereen deed het. Je had geen keus. Het was bekennen of afhaken. Dat moet je begrijpen: je ziet ze aan alle kanten voorbijstuiven, die rennertjes die voorheen niet eens in je schaduw konden staan, en nu hebben ze allemaal hun uren durende interview op de nationale televisie.

Dus wat doe je: je creëert je eigen dopingverleden. Je kunt niet anders. Je verzint bloedtransfusies en schimmige koeriers en medeplichtige artsen, je vervalst achteraf je whereabouts, want je had verzuimd er fatsoenlijk over te liegen, je doet kortom wat je kan.

Maar iedereen weet dat het niet echt is. Niemand luistert. Je wordt terzijde geschoven als de eerste de beste nobody.

En je won vroeger ook al nooit een wedstrijd.

Heb meelij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s