Stukkie 14: Noord-Korea, the movie

NOORD-KOREA, THE MOVIE

Het vermoeden bestond natuurlijk al, maar de laatste tijd wordt het steeds duidelijker: Noord-Korea is verzonnen, gemaakt en in de markt gezet door Disney of door Pixar. Volledig computergeanimeerd.

Er zijn komische hoofdrollen voor de koddige nieuwslezeres en de onooglijke president.

De nieuwslezeres, ingesproken door een voor de gelegenheid extra woedende Donald Duck, draagt liefst een roze kimono die erg aan een verschoten kamerjas doet denken. Door de opwinding houdt ze zich geregeld een meter boven haar stoel op, terwijl het speeksel in het rond spat.

De president is van het type aandoenlijke sukkel. Iets te klein, iets te dik, grote, hulpeloze ogen, verwend door zijn overheersende moeder. Een vals trekje dat om zijn mondhoeken verschijnt zodra iemand ‘nee’ tegen hem zegt, verraadt dat er onvermoede krachten in hem schuilen.

Omdat het mooiste meisje van de buurt hem niet ziet staan, besluit hij de wereldmacht te grijpen. Het lukt hem ook nog bijna, en er dreigen miljoenen slachtoffers te vallen, waaronder het favoriete huisdraakje van datzelfde mooiste meisje.

De kleurstelling van de bijzonder knap gemaakte film: jaren-vijftigbruin, vaal groen, grijs en zwart, met af en toe een opvallend accent in de vorm van een bloem, een felrode kimono, de fleurige kleding van een lachend kind. Een warm bad, nostalgisch en somber tegelijk.

De wereld van de film Noord-Korea is subtiel karikaturaal. Let bijvoorbeeld op de hoofddeksels van de militairen, die groot en nadrukkelijk zijn, getekend met krachtige, zwierige lijnen, maar niet zo overdreven dat ze ongeloofwaardig worden. De naar verhouding kleine, altijd ernstige gezichten onder de petten lijken inwisselbaar maar hebben genoeg details.

De raketten die te pas en te onpas in beeld komen zijn glad en wit, precies zoals je een raket verwacht. Aangenaam ouderwets maar toch grimmig. Het wapentuig wordt altijd van onderaf in beeld gebracht, zodat het dreigend in onze richting wijst: het zal een 3D-film worden, dat zie je aan alles.

Natuurlijk komt het allemaal goed, maar niet voordat het voortbestaan van de mensheid langdurig aan een zijden draadje heeft gehangen, een deel van de film waarin de tijd vreemd wordt opgerekt. De hoofdpersonen weten ondanks alle paniek en hectiek toch nog complete gesprekken te voeren, inclusief langdurige aarzelingen en sentimentele ontboezemingen.

De president drukt uiteindelijk niet op de grote rode knop, daarvan afgehouden door de nieuwslezeres, die zijn moeder blijkt te zijn en eigenlijk heel liefdevol.

Het mooiste meisje sluit de president in de armen en zie: de president zelf is eigenlijk ook een heel knappe jongeman. Het huisdraakje pinkt een traan weg en maakt een ondeugend grapje. De wereld krijgt haar kleur terug en schiet in volle bloei.

Het intensieve reclameoffensief van de laatste tijd doet vermoeden dat de premièredatum niet ver weg is. Naar de bioscoop!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s