Stukkie 16: Ik was koning, dan was jij koningin

IK WAS KONING, DAN WAS JIJ KONINGIN

Jarenlang haalde ik mijn schouders op als de monarchie ter discussie werd gesteld.

Ach, zei ik in zo’n geval, natuurlijk is zo’n koningshuis onzinnig, en achterhaald, en misschien zelfs kwalijk. Natuurlijk is het een vorm van infantiliteit, met verkleedpartijtjes, en vrolijke slingers, en snoepjes, en hele ernstige gezichtjes die zeggen: ik was koning, dan was jij koningin. Jullie zijn de arme onderdaantjes, die ontzettend blij zijn om ons te zien, daarom zwaaien jullie heel hard met plastic vlaggetjes.

Natuurlijk is het onaanvaardbaar om hoge functies door overerving te vergeven, om het aan het toeval over te laten of de kandidaat geschikt is.

Natuurlijk is het belachelijk om trouw te zweren aan koning en/of vaderland.

Natuurlijk worden er liedteksten geschreven die een kleuter op een school voor kinderen met een taalachterstand een dikke onvoldoende zouden opleveren.

Natuurlijk ligt het meer voor de hand om één vinger op te steken in de richting van het koningshuis dan drie.

Het is allemaal waar. Maar echt last hebben we er niet van, zei ik altijd, behalve dan dat het geld kost. Schaf je de boel echter af, dan krijgen we een president – je hebt toch een staatshoofd nodig, een visitekaartje. En zo’n president, ook alleen maar ceremonieel, kost net zo goed geld, misschien wel meer.

Dat zei ik dus altijd, vroeger. Maar laatst moest ik ineens denken aan een voorval van een hele tijd geleden, ergens in de jaren negentig.

Met een paar vrienden – samen vormden we de redactie van een plaatselijk literair tijdschrift – maakte ik een website. Dat was toen nog niet zo gebruikelijk, en we moesten het wiel dus helemaal zelf uitvinden. We doken een simpele handleiding HTML op en gingen aan de slag.

Het ging moeizaam, maar het vorderde. We hadden een voorpagina, met het logo van het tijdschrift, en als je daarop klikte kwam je bij de inhoudsopgave, waaraan dan weer de teksten hingen. Onder elke tekst was een knop die je terugbracht naar het begin.

Het werkte, het zag er goed uit.

Maar iets bleef knagen. We knoeiden verder aan de site, die er – voor die tijd dan – gelikt uitzag, streken alle plooien glad, verbeterden de navigatie. De ontevredenheid bleef.

Tot iemand het ineens zag – wie het was weet ik niet meer. Dit was geen boek, en geen papieren tijdschrift: het had helemaal geen omslag nodig, die zit alleen maar in de weg. Geen poespas.

We haalden de overbodige voorpagina weg, zodat een bezoeker meteen bij de inhoudsopgave kwam, en zie: het was goed, veel beter dan het was. Eleganter, efficiënter, doeltreffender.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s