Zo’n dag (6 gedichten)

Tijdens de vorige hittegolf schreef ik elke dag een gedicht dat begon met de regel Zo’n dag, gewoon, om te kijken of het zou lukken. Het werden er zes. Hieronder te lezen, omdat de temperatuur de dertig graden weer overschrijdt. Dat is een goede reden.

1.

Zo’n dag,
de vergeefsheid,
het machteloze geluk
dat in plaats van wolken
overdrijft.

De onechte kleuren van reclamefolders,
luchtballonnen, huid. Zon
een verbaasde voorbijganger.

Er maakt zich van de mensen meester
een loom-, een radeloosheid
die doet geeuwen, liggen, drinken,

gerinkel van ijs in glazen,
telefoons die niet opgenomen worden.

2.

Zo’n dag,
zo’n moeizame,
boek ongelezen in de hand,
ongezegd zelfs het meest elementaire:

of je koffie wil, brood,
aanspraak. Op zachte banden
over smeltend asfalt

vorderen wij, altijd net achter
bij de amechtige uren,
die aangetaste krachtpatsers.

3.

Zo’n dag,
met zo’n ochtend,
als kattengrit,

wekt in ons gedachten op
aan gedachteloosheid,
we sloffen hulpeloos door de straten,

aan ons kleeft bedoeling
als brooddeeg aan bakkershanden,
om ons is alles zwaar, ook wij zijn zwaar,

niettemin de voortgang.
Kijk ons dapper zijn? Kijk ons genieten?

Hij is op zijn manier een mooi exemplaar
en wie verschoont hem, de dag.

4.

Zo’n dag,
zo zonder iets,
voorbij zodra hij begonnen is.

De dunne schil waarin leven mogelijk is
ligt slap, uitgeteld
op de droge grond, ineengedrukt
door het eigen gewicht.

Dat het waait, dat is maar schijn, een toneelstuk,
een wanhopig zakdoekzwaaien
van drenkelingen op een zinkend vlot.

Zelfs de vogels hebben het opgegeven,
geen mug in de dikke lucht,
de harige spin in de winkelhaak van plafond en muur
heeft zich sinds heugenis niet meer verplaatst.

5.

Zo’n dag,
de warme deken van de zomer,
het bijna zonder waarom
bloeien van overvolle bloemen,

toch iets teleurgesteld.
De tijd maakt moe.

Long en wereld: communicerende vaten
met een lichte afkeer van elkaar.
De tijd maakt moe.

6.

Zo’n dag,
het samenspansel
buigt zich nog eens extra
over onze zaak

en we staan met snel gevulde handen
zoals elke ochtend.

Het overspoelt, het spansel,
is branding, brullend
van de woede van alledag.

En meegesleurd koestert ieder
een klein, onaangeraakt gebied,
een ommuurde binnentuin,
een oud hoekje stilte:

plannen voor morgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s