Stukkie 23: Maar dan echt

MAAR DAN ECHT

Een groep nare jongetjes is uit een opvoedkundige instelling ontsnapt, en die jongetjes spelen nu over de hele wereld soldaatje. Maar dan echt.

In Oekraïne schieten ze vliegtuigjes uit de lucht met hun zelfbedachte superraketten. Boem! Pang! Crash! Daarna doen ze geheimzinnig met bewijsmateriaal en paraderen ze gewichtig met hun geweertjes in het rond om de andere kinderen uit de buurt te houden. Voor jou is het schoolplein verboden terrein! Wegwezen, anders wachten we je na schooltijd op…

In Syrië spelen ze landjepik. Ze richten koninkrijkjes op en noemen die, dat is veel toffer, kalifaat. (Er zit namelijk een jongetje tussen dat veel geschiedenisboeken heeft gelezen. Hij begrijpt ze niet helemaal, maar er staan mooie woorden in.) Jij mag er niet bij, jij kent het geheime teken niet en je hebt geen bloeddruppel op de steen laten vallen om trouw te zweren aan de club. Daarom ben je de vijand, daarom moet je dood.

In Israël en Gaza gooien ze stampvoetend kluiten en stenen naar elkaar. Eentje heeft valsgespeeld bij het knikkeren, of het voetbalveldje met de doeltjes is in handen van de verkeerden, en nu is het oorlog. Andere kinderen die toevallig in de buurt zijn moeten maar niet toevallig in de buurt zijn, zeg nu zelf.

In Nigeria doen ze meisjespakkertje. De meisjes gillen dat ze niet willen, maar dat hoort bij het spel. De leraar met pleindienst zegt foei, dat hoort ook bij het spel.

Eén ding weten de jongetjes zeker: Wij Zijn Belangrijk. Eigenlijk gaat het alleen daarom. Dat iedereen merkt hoe Belangrijk de jongetjes zijn. Niemand mag zeggen dat ze gewoon maar jongetjes zijn, dat is het ergste. Zegt iemand toch zoiets, of kijkt iemand ze op de verkeerde manier aan, dan stoppen de jongetjes naalden in de papieren pijlen die ze met hun blaaspijpjes afvuren, dan wordt de luchtbuks van de grote broer geleend, dan heeft iemand nog een boksbeugel liggen, en een stilettomes, en…

Het is het soort jongetje dat, eenmaal losgeslagen, in korte tijd scholen en wijken ten gronde kan richten. Er zijn een paar ervaren leerkrachten vertrokken, er is ruzie binnen de schoolleiding, zoiets is al genoeg. Eerst de hoogste klas, dan de school, vervolgens de buurt waarin de school ligt: oorlogsgebied.

Het is ook het soort jongetje dat maar voor één ding gevoelig is: autoriteit. Een draai om de oren of gewoon een stevige terechtwijzing, dat maakt niet uit. Als het maar ten overstaan van de rest van de klas is – schaamte is het ergste, schaamte maakt klein.

Maar alle ouders en onderwijzers en jeugdwerkers hebben opvoedkundige werken gelezen en passen die begripvol en terughoudend toe. Dat betekent: ze doen niets, maar kijken daar heel streng bij. Dat zal de kwajongens leren.

De jongetjes nemen intussen alle ruimte die ze krijgen, en meer. Kijk, zeggen ze, kijk: ik ben groot, ik ben sterk, ik tel mee. Ze groeien met elke streek die ze ongestraft weten uit te halen.

Van school sturen gaat niet meer zomaar. Er is te lang gewacht. Toch zit er niets anders op. Het gedrag van de jongetjes is aanstekelijk. Andere jongetjes, in lagere klassen, op andere scholen, staan te popelen om mee te doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s