Le Guess Who? – de zaterdag

lgw En dan de zaterdag van Le Guess Who? die nog fijner was dan de vrijdag.

19:15 uur. Hij heet Jan Wouters, hij ziet eruit als Luis Suarez, maar hij is een soort Uruguayaans/New-Yorkse versie van Jonathan Richman: Juan Wauters. Met aanstekelijke vrolijkheid en zelfspot zingt hij zijn op het eerste gehoor knullige maar stiekem erg goede liedjes. Hij pakt heel Ekko moeiteloos in.

20:30 uur. The Deers zijn, op een heel andere manier, ook al aandoenlijk vrolijk. Fris, leuk en vrij overbodig (want liedjes van niks). Op een schoolfeest zou je er hartstikke blij mee zijn en nu eigenlijk ook wel.

22:00 uur. Naar het optreden van Benjamin Booker hebben we uitgezien. Dat zal dus wel tegenvallen, denk ik daar dan altijd bij. Maar nee. Al bij de eerste tonen is duidelijk dat hier iets bijzonders gebeurt. Booker zal niet oud worden, dat zie je aan de manier waarop hij een blikje bier leegdrinkt, maar zijn show is sensationeel. Zonder twijfel het hoogtepunt van mijn Le Guess Who? Als de bassist ineens een viool pakt en we ons een paar minuten lang tachtig jaar terug in de tijd mogen wanen, en in het zuiden van Amerika, is iedereen(*) in de zaal definief om. Daarna is het meteen weer garagerock op volle vaart en met volle inzet. Wat een stem, wat een geluid, wat een band. De zaal ontploft. Overdonderend goed, daar is iedereen(*) het wel over eens.

(* Iedereen? Nee. Eén vrouw blijft moedig weerstand bieden. Ze staat redelijk vooraan, stokstijf. Met een vastberaden trek om de mond staat ze het concert ontzettend slecht te vinden. Verontwaardigd tikt ze uitgelaten dansers op de schouders als die in haar buurt komen. Ze kan het niet laten af en toe demonstratief haar duim omlaag te steken. Het is te hard en te wild en ze heeft nog nooit zoiets meegemaakt. Zo te zien is ze meegesleept door haar zus en de vriend van haar zus. Die staan naast haar en durven nauwelijks te genieten van het gebodene. Af en toe strijken ze haar bemoedigend over de rug. Het helpt niet.)

22:30 uur. Far-out Fangtooth. Ach ja. Nou ja. Leuk om weer eens in Acu te zijn. Ze verkopen er ‘Bambu verkeerd’.

23:30 uur. The Vaselines zijn nog charmanter dan ik gedacht had, ondanks de overbodige extra gitarist die alles heel bekwaam volsoleert. De kenmerkende rammelende naïveteit van de nummers komt daardoor enigszins in het gedrang, maar het stoort nauwelijks. Verraderlijk simpele liedjes met verraderlijk simpele teksten. Nieuw werk, van na de reünie, doet niet onder voor de van Nirvana bekende klassiekers als ‘Son of a gun’. Feestje.

1:00 uur. Cloud Nothings. Pff. Veel energie, vakkundig gedaan, maar het is van heel dik hout zaagt men hele dikke planken. Botte meebrulrefreinen, voorspelbare stadionpunkriffs, alles in dezelfde (hoge, dat wel) versnelling. Altijd jammer als getalenteerde mensen de gemakkelijkste weg kiezen. Lomp en zo plat als een dubbeltje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s