Stukkie 28: ‘Artsen zijn vooral mannen, verpleegkundigen vrouwen’

‘ARTSEN ZIJN VOORAL MANNEN, VERPLEEGKUNDIGEN VROUWEN’

De Personagebank is een interessant project van enkele studenten Nederlandse letterkunde aan de Universiteit Utrecht. Belangrijke eigenschappen van personages in Nederlandstalige romans worden geteld: geslacht, herkomst, beroep, leeftijd.

Een van de conclusies op de website valt me in het bijzonder op, omdat die betrekking zou kunnen hebben op een van mijn eigen romans. Het gaat om deze zin: ‘De werkvloer in de fictieve ziekenhuizen is exemplarisch: artsen zijn vooral mannen, verpleegkundigen vrouwen.

En in werkelijke ziekenhuizen dan?

Mijn meest recente roman, Het lot valt altijd op Jona, speelt in een ziekenhuis. Het boek is, helaas, gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Het aantal mannen en vrouwen erin strookt ook met de werkelijkheid zoals ik die heb ervaren.

Ik schat dat we (mijn zieke zoontje, mijn vrouw en ik) in de weken die we in het ziekenhuis doorbrachten, van de ene naar de andere afdeling verhuizend, zo’n dertig of veertig verschillende verpleegkundigen hebben gezien.

Van die tientallen verpleegkundigen was er welgeteld één (1) een man – op de intensive care.

Van die tientallen verpleegkundigen had er precies één (1) een andere huidskleur dan wit: een vrouw van (denk ik) Surinaamse afkomst die een EEG kwam afnemen. Wel waren er schoonmakers en cateringmedewerkers uit verschillende etnische groepen.

Artsen: naar mijn nogal onbetrouwbare schatting zo’n 40% vrouwen, 60% mannen, allen van dezelfde kleur.

Ik had er, in het boek althans, iets aan kunnen doen – het is tenslotte een roman –, maar dat had afbreuk gedaan aan de opzet. Eigenlijk zijn alleen de ouders en hun zoon pure fictie. De rest heb ik naar waarheid proberen te tekenen, zo precies mogelijk (de ziektegeschiedenis) of ruwweg (het ziekenhuis en ook het medisch personeel).

Dat ik de roman vertel vanuit vrouwelijk perspectief (dat van de moeder), heeft ook al geen principiële redenen. Het is, naast een interessant experiment, vooral een manier om wat meer afstand te scheppen tussen schrijver en verhaal.

De hierboven aangehaalde observatie is dus wel van toepassing op Het lot valt altijd op Jona, maar daaruit zijn eerder maatschappelijke dan literaire conclusies te trekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s