Categorie archief: Dit gedicht

Voor Hillary Clinton, Frank de Boer en anderen

Antonius door zijn god verlaten

Als je plotseling te middernacht hoort
dat een ongeziene stoet voorbijgaat
met verrukkelijke muziek en met geluid van stemmen –
dan moet je niet het lot, dat je nu in de steek laat, en je werken
die mislukten, de plannen voor je leven,
die alle dwaling bleken, nutteloos bejammeren.
Als iemand die sinds lang bereid is, als een moedig man,
moet je de stad Alexandrië groeten, die nu van je weggaat.
Vóór alles: maak je geen illusies, zeg niet dat het
een droom was, dat je gehoor je heeft misleid;
aanvaard niet zulke ijdele verwachtingen.
Als iemand die sinds lang bereid is, als een moedig man,
zo als het jou past, wie zo’n stad waardig was,
moet je rustig naar het raam toe lopen
en luisteren met ontroering, maar niet met
het smeken en het klagen van de laffen,
naar de klanken als een laatst genieten,
de verrukkelijke instrumenten van de geheime stoet,
en groet haar dan, de stad Alexandrië die je verliest.

(K.P. Kavafis, uit: Verzamelde gedichten / vertaling G.H. Blanken)

Dit is een bruikbaar gedicht. Bij elk nieuwsbericht over een politicus die een verkiezingsnederlaag leidt, een CEO die af moet treden of een voetbaltrainer die wordt ontslagen, komt het in me op. En zomaar, bij de teleurstellingen van alledag, het verlies van kleine en grote zaken dat ons af en toe overvalt: steeds dit gedicht. ‘En groet haar dan, de stad Alexandrië die je verliest,’ mompel ik in zulke gevallen. Dezer dagen is het een advies aan mensen als Hillary Clinton en Frank de Boer.

Lees verder