uit: Het vallen van de muren

Luid overigens de noodklok10.

 

Je wervelt weg. De muren zijn verdwenen.
Van een stofwolk ben je amper meer te onderscheiden.

Het dreunen, dat nog nagalmt, en het langzaam
liggen gaan van opgeworpen stof. Niets blijft over.

Bijna niets. Een tafel, mooi gedekt, in de woestijn.
Je zit eraan, je bent niet weg. De glazen glanzen.

Maar je staat op. De zon die brandt, het zand dat zengt,
je beeld dat trilt. Je weggaan is het mooiste dat ik zag,

want het is hoger dan de zon om twaalf uur
en eenzamer dan ik. Er rest ons streven naar herhaling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s