Stukkie 24: Piemel

PIEMEL

Het plotseling inburgeren van de kreet ‘Daar moet een piemel in’ heeft ten minste één positief bijeffect: het woord ‘piemel’ is ineens een vrij neutrale term geworden.

De Nederlandse taal had altijd een probleem bij het aanduiden van geslachtsdelen. Woorden met de gevoelswaarde van pakweg ‘arm’ of ‘hand’ of ‘neus’, volkomen neutraal dus, waren er niet.

‘Lul’ en ‘pik’ zijn te grof, ‘penis’ is te wetenschappelijk, ‘geslacht’ tegelijk te afstandelijk en te, hoe zal ik het zeggen, vlezig.

‘Piemel’ was, tot nu, een beetje kinderlijk. Een heel klein jongetje heeft een piemeltje, een kleine jongen een piemel, maar als er eenmaal haar begint te groeien is de jongeman ineens verzeild geraakt in de witte vlekken op de landkaart van de Nederlandse taal.

De gemiddelde romanschrijver zit er maar mee. Af en toe moet er toch een seksscène in zo’n boek. Welke bewoordingen gebruik je dan? Wat is schunnig noch verheven, plat noch preuts? Het levert vaak tenenkrommende vertoningen op, in taalkundige zin. Hopeloos ouderwets of geforceerd joviaal. De aloude witregel tussen het openslaan van de lakens en het opsteken van de sigaret, hoe armoedig die oplossing ook is, komt niet voor niets zo veel voor.

Gelukkig is er nu de doorbraak van de piemel.

Met het vrouwelijk geslachtsdeel gebeurde enige tijd geleden iets soortgelijks, toen de Vagina Monologen het woord ‘vagina’ – tot dan net zo ongeschikt als ‘penis’ – tot een neutraal woord maakten.

Maar goed ook, want het was met de vagina nog slechter gesteld dan met de piemel. Spreek- zomin als schrijftaal kon ermee uit de voeten. Het aantal eufemistische benamingen is overweldigend, maar de een is nog onsmakelijker dan de ander lachwekkend. ‘Poes’, ‘pruim’, ‘muis’, ‘doos’ – noem maar op: allemaal mis.

‘Kut’ is dan weer te grof, en zoiets als ‘piemel’ was er niet eens. De vagina was nóg onbenoembaarder dan de piemel.

Rest ons de geslachtsdaad. Daar bestaat het probleem nog volop. ‘Neuken’ dekt de lading niet – althans niet altijd. Er is in het woord ‘neuken’ weinig tederheid. Het doet eerder aan houthakken denken dan aan de liefdesdaad, en dat is alleen terecht als het terecht is.

‘Vrijen’, daarentegen, is weer te soft. Vrijen doe je met je kleren aan, onder het prevelen van lieve, grammaticaal correcte volzinnen.

De laatste tijd hoor je het werkwoord ‘seksen’ wel eens. Ik moet dat fout rekenen. Seksen doe je met kuikentjes. Aan het eind wacht in de helft van de gevallen de hakselaar.

Advertenties

Een Reactie op “Stukkie 24: Piemel

  1. Je legt de vinger op de zere plek…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s