Klassieke muziek (10) – Het Ramones-trauma

Het is veertig jaar geleden dat de eerste lp van de Ramones verscheen. Dat herinner ik me niet. Het volgende wel.

Aan de eerste keer dat ik de Ramones zag optreden heb ik een klein trauma overgehouden. 8 juni 1988, Paradiso, Amsterdam. Ik was zeventien. Misschien een jaar eerder had ik van een vriend een paar cassettebandjes gekregen. Het was niets minder dan een openbaring geweest. Vooral het live-album It’s Alive draaide ik vrijwel dagelijks. Mijn zoektocht naar échte muziek – een barre tocht langs Toppopuitzendingen, schoolfeesten waarop uitsluitend disco werd gedraaid en klasgenoten die me Duran Duran, Spandau Ballet, U2 of The Simple Minds aanraadden – had eindelijk iets opgeleverd.

Toen de Ramones twee keer in Paradiso zouden komen spelen, aarzelden we dus niet. We kochten kaartjes voor de eerste avond en namen de trein naar Amsterdam. Het concert begon met de onheilspellende klanken van de filmmuziek van The good, the bad and the ugly en een podium vol rook. Heel langzaam doken de vier silhouetten op die ik zo goed kende van de foto’s. Nog voor ze echt te onderscheiden waren klonk er een ferm onetwothreefour, en weg waren ze. Het was overdonderend, en de adrenaline schoot door het op slag uitzinnige publiek.

Af en toe herkenden we een liedje. Het was wel erg hard. Het kon ons niet hard genoeg zijn natuurlijk, maar toch. Hoorden we daar Joeys stem, ergens in de brij?

Een paar weken later las ik in het muziekblad Oor een reportage over de twee Paradiso-optredens van de Ramones. Tijdens de eerste avond was de geluidsman dronken geweest. De band had zichzelf op het podium niet goed kunnen horen, het publiek kon het ene nummer niet van het andere onderscheiden: een ramp. Uit pure woede had de band de dag erna revanche genomen door in dezelfde zaal het beste concert te geven van de hele Europese toernee.

Ik heb de Ramones daarna vaker zien spelen, en dat waren stuk voor stuk indrukwekkende optredens – ik herinner me bijvoorbeeld een magisch optreden op Pukkelpop in 1991 (zie ook hier), in de open lucht, onder de volle maan –, maar dat ik in 1988 op 8 juni in Paradiso was en niet op 9 juni, dat zit me tot op de dag van vandaag dwars.

Om mezelf te troosten hier een stukje Ramones op een betere dag in 1988:

Advertenties

3 Reacties op “Klassieke muziek (10) – Het Ramones-trauma

  1. Het kan natuurlijk zijn dat er op 9 juni 1988 een belangrijke voetbalwedstrijd op tv was.

  2. Jij bent wel goed in data onthouden, he.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s